Cztery rokokowe konfesjonały, stojące w bocznych nawach, powstały po 1750 roku i były ostatnią cysterską fundacją w Bazylice. Cztery kolejne, na wzór tych pierwszych, powstały w wieku XIX, powtarzając zarówno ich program ikonograficzny, jak i ornamentykę. Wszystkie są czarne, zarazem bogato zdobione złotem oraz motywami muszlowymi, roślinnymi i anielskimi główkami. To, co odróżnia jedne od drugich, to ich bryła – forma neorokokowych kopii jest prostsza i sztywniejsza od ich bardziej swobodnych i miękkich pierwowzorów.
W warstwie ikonograficznej konfesjonały XIX-wieczne kopiują dokładnie motywy rokokowych oryginałów – wszystkie zwieńczone są emblematami z płaskorzeźbionym, polichromowanym i złoconym wizerunkiem wielkiego grzesznika, który nawróciwszy się, stał się świętym. Są to kolejno: święty Piotr z kluczami do Raju oraz kogutem na kolumnie (symbole jego świętości oraz grzechu – zaparcia się Chrystusa), klęczący król Dawid (który uwiódł Batszebę i zabił jej męża) z harfą u kolan (symbol jego psalmów), Maria Magdalena (nawrócona jawnogrzesznica, która oczyszczona przez pokutę, żyje nowym, świętym życiem) oraz dobry łotr Dyzma (jego nawrócenie symbolizują przynoszące ulgę sznury, którymi podwiązany jest do krzyża). Z kolei na drzwiczkach konfesjonałów umieszczono tak samo wykonane alegorie skruchy: serce na kowadle, kształtowane młotem boskiego kowala, kamień młyński kruszący zatwardziałość serc, chłopca (symbol Jezusa) wymiatającego z serca grzechy w postaci węży, wreszcie tegoż chłopca wypędzającego z serca grzechy światłem latarni.
Sześć spośród ośmiu niebezpiecznie już niestabilnych konfesjonałów objętych jest projektem „Bazylika Katedralna w Pelplinie – renowacja i udostępnienie nowej powierzchni wystawienniczej”. Sukcesywnie poddawane były zabiegom konserwatorskim, które ostatecznie zakończyły się w III kwartale 2020 r.
